‘Non Solo’, een nieuw tijdschrift over Italië

Reageer

Vlamingen hebben iets met Italië. Dat merk je onder meer aan het aantal Italiaanse restaurants. Ons land telt ondertussen meer pizzeria’s dan frietkoten. Dat merk je ook aan de groeiende belangstelling voor taallessen Italiaans en aan het toenemend aantal vakantiereizen of citytrips richting il bel paese.  Vorige week was er goed nieuws voor de Vlaamse italofielen. Op 2 april zag immers een nieuw Italiëtijdschrift het levenslicht. Het nieuwe magazine luistert naar de naam ‘Non Solo’, het is 116 pagina’s dik en de trotse (geestelijke) ouders zijn Jeff Keustermans en Ingrid Arckens, twee door Italië gepassioneerde Vlamingen, die in dit tijdschrift een middel zagen om hun liefde en bewondering voor Italië met zoveel mogelijk mensen te delen. We kochten een exemplaar, we lazen het en… we zagen dat het goed was.

De sprekende beelden van Rome… voorlopers van Twitter

Reageer

Er is een tijd geweest dat pausen met ijzeren hand over Rome heersten. Wie het aandurfde om kritiek te leveren op hun beleid werd zwaar aangepakt en moest dat niet zelden met zijn leven bekopen. Maar de spotgrage Romeinen lieten zich daardoor niet ontmoedigen. Bij het begin van de 16de eeuw ontstond de traditie om ongezien, in het holst van de nacht anonieme pamfletten met kritiek of spottende uitspraken aan te brengen op beelden die zich op drukbezochte plaatsen in de stad bevonden. Er waren in totaal zes van die ‘sprekende beelden’. Ze hadden elk een naam: Pasquino, Marforio, Madama Lucrezia, Abate Luigi, Babuino en Facchino. De beelden dialogeerden ook met elkaar. Het ene beeld stelde een vraag en wat later gaf een ander beeld een gevat antwoord. Dat gebruik maakte dat de bevolking de beelden bedacht met de naam ‘Il congresso degli arguti’, het ‘congres der spotters’. Het leuke is: die beelden staan er vandaag nog steeds. En één ervan, Pasquino, is overigens nog altijd in gebruik als spreekbuis voor wie kritiek heeft op de huidige machtshebbers: de Italiaanse regering, het stadsbestuur van Rome en, heel af en toe ook de paus. We nemen je mee op een wandeling langs de zes sprekende beelden van Rome.

Le Meraviglie: een wonderlijk familieverhaal

Reageer

Momenteel loopt in de betere Belgische bioscopen de film Le Meraviglie (De Wonderen) van de Italiaanse regisseur Alice Rohrwacher. De film kaapte in 2014 op het filmfestival van Cannes de Prijs van het Publiek in de wacht. De 33-jarige Rohrwacher levert met Le Meraviglie een visueel en esthetisch heel verzorgd werkstuk af. De film wil enerzijds een ode zijn aan het eenvoudige maar harde plattelandsleven, maar laat anderzijds ook zien hoe de oude tradities onvermijdelijk ten prooi vallen aan de oprukkende beschaving… of wat daarvoor moet doorgaan.

Trakteer jezelf op een topfilm: Il Capitale Umano

Reageer

Als ‘La Grande Bellezza’ al goed genoeg werd bevonden voor een Oscar, dan mag ‘Il Capitale Umano’ van regisseur Paolo Virzì wat ons betreft meteen aanspraak maken op een Nobelprijs voor Film, mocht zoiets al bestaan. Zelden zo’n meesterlijk opgebouwde film gezien. Het verhaal is nochtans eenvoudig: een onbekende fietser wordt ’s nachts van de weg gereden en de dader pleegt vluchtmisdrijf. Vervolgens zien we vanuit drie verschillende invalshoeken wat er de zes maanden voorafgaand aan het ongeval is gebeurd in het leven van twee families. Elk van deze invalshoeken onthult iets meer over de omstandigheden die hebben geleid tot het tragische ongeval. De manier waarop Paolo Virzì de plot van het verhaal laag voor laag uitdiept door eenzelfde gebeuren te bekijken vanuit drie verschillende personages, Dino, Carla en Serena, is van een zelden geziene filmische virtuositeit. De film biedt een briljante, kritische analyse van de hedendaagse Italiaanse samenleving en met name van de kloof tussen een cynische, kapitalistische upperclass en ‘de echte wereld daarbuiten’.  Het verhaal wordt bovendien vertolkt door een verrassend sterke cast met glansprestaties van Valeria Bruni Tedeschi (Carla), Fabrizio Bentivoglio (Dino) en revelatie Matilde Gioli in de rol van Serena.  Als er één film is die je in 2015 moet zien, is het deze wel.