‘Het zwart en het zilver’. Paolo Giordano levert een nieuw meesterwerk af.

Reageer

Beklijvend. Dat woord vat wellicht nog het best het nieuwste boek van Paolo Giordano samen. Met ‘Het zwart en het zilver’ bevestigt de bekroonde auteur van ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’ en ‘Het menselijk lichaam’ zijn talent. Meer nog, hij overtreft zichzelf. Met chirurgische precisie en trefzekerheid beschrijft Giordano in het boek de vreemde en intrigerende relatie van een doorsnee jong en Italiaans gezin tot hun oudere huishoudster, Signora A.
Giordano vertrekt vanuit een – zeker in Italië – zeer herkenbare en bijna stereotiepe situatie. Er is aan de ene kant een jong en onzeker koppel, Nora en haar man, de verteller van het verhaal. Samen met hun enig (en overbeschermd) kind Emanuele wonen ze in een appartement in de stad. Tegen de achtergrond van een onzekere economische situatie zoekt het jonge paar moeizaam een evenwicht tussen werk en gezin. Aan de andere kant is er de even stereotiepe huishoudster, een oudere, ietwat stuurse weduwe, efficiënt en ervaren, zich vastklampend aan tradities en aan het geloof dat vroeger alles beter was

Een avond in het gezelschap van drie Italiaanse succesauteurs

Reageer

Paolo Giordano, Silvia Avallone en Niccolò Ammaniti, de drie grootste Italiaanse schrijvers van het moment, samen op één podium. Voor zo’n unieke gebeurtenis zakt een echte Italië-fan al eens af naar Brussel! De Bozar zat donderdagavond 23 oktober dan ook afgeladen vol. En terecht, want de drie succesauteurs hadden er zin in en zorgden voor een boeiende avond. Het gesprek werd in goede banen geleid door Ine Roox, journaliste bij De Standaard en schrijfster van De schaduwzijde van een zonovergoten land (waarover we eerder op deze blog al eens schreven). De drie auteurs vertelden in de Bozar honderduit over hun boeken en de thema’s die ze vaak behandelen, maar ook over de stress die het eerste succes met zich meebrengt. Een kort sfeerverslag.

Een (h)eerlijke kijk op ‘la bella Italia’

Reageer

Ine Roox, journaliste bij De Standaard en Italië-lover, stelde – terecht – vast dat de Italië-kennis van de gemiddelde buitenlander vaak niet verder reikt dan het wijdverspreide cliché van het ‘dolce far niente’. Italië is voor velen het land van de zon, de zee, het strand, de heerlijke keuken en de knappe mannen, maar… er zijn ook minder fraaie kantjes aan ‘il bel paese’. In vijftien verhalen over uiteenlopende onderwerpen illustreert ze in ‘Italie. De schaduwkant van een zonovergoten land’ hoe in Italië toch niet alles rozengeur en maneschijn is. Haar boek is, zo vertelt ze, geen liefdesverklaring aan Italië, maar moet eerder gezien worden als een goedbedoelde oproep, of beter nog: een boze liefdesbrief aan het prachtige land.