Op terugweg van een bezoek aan Corvara passeren we langs Pescosansonesco, een bescheiden dorpje gelegen aan een bochtige weg die langs een bergflank slingert. Onze aandacht wordt er getrokken door een verrassend grote en moderne kerk: het Santuario di San Nunzio Sulprizio. We kennen ondertussen al best wat heiligdommen, kerken en abdijen in de regio Abruzzo, maar dat we ook hier, langs een verkeersarme bergweg, een kerk met zo’n afmetingen zouden aantreffen was echt wel een verrassing. We parkeren de wagen en besluiten een kijkje te nemen.
De heilige van het harde leven
Op het grote plein voor de kerk zien we een merkwaardige beeldengroep. We zien een jongen die op een aambeeld ijzer bewerkt. Rechts ervan ligt een oude, vadsige man te slapen en links slaat een gezin met kinderen het tafereel gade. Wat het beeld voorstelt, begrijpen we even later wanneer we in de kerk het levensverhaal van Nunzio Sulprizio lezen.
De jongen werd hier in 1817 geboren en kende een harde en ongelukkige jeugd. Kort na zijn geboorte stierven zijn ouders. En toen ook zijn grootmoeder die voor hem zorgde, stierf, belandde hij op 9-jarige leeftijd bij een brutale oom die hem zwaar liet werken in zijn smidse. Zijn tengere lichaam kon die last nauwelijks dragen. Na een verwonding tijdens het werk ontwikkelde hij een infectie die zijn volledige linkervoet aantastte.
Nunzio putte kracht uit zijn geloof en bleef in de smidse werken. Dagelijks trok hij na het werk naar de bron van Riparossa, net buiten het dorp. Hij reinigde er zijn wonde terwijl hij er zachtjes de rozenkrans bad. De dorpelingen bleven echter op afstand want ze waren bang besmet te worden door de zwerende infectie aan zijn voet.
In 1834 verliet Nunzio uiteindelijk zijn geboortedorp. Hij trok naar Napels, naar een andere oom die er militair was. De door pijn gekwelde jongen werd daar behandeld in een militair ziekenhuis, maar stierf er uiteindelijk in 1836, op 19-jarige leeftijd.
Ondanks zijn jarenlange lijden en fysieke pijn, zou de jonge Nunzio altijd een innerlijke vreugde hebben uitgestraald, gesterkt door een onwankelbaar geloof. Die reputatie zorgde ervoor dat hij in 1963 zalig werd verklaard en later, in 2018 ook heilig. Dat gebeurde door paus Franciscus tijdens een massaal bijgewoonde plechtigheid op het Sint-Pietersplein. Enkele relikwieën van de jonge heilige worden bewaard in het heiligdom dat in het jaar 1990 in zijn geboortedorp werd opgericht om er de groeiende stroom pelgrims te kunnen opvangen.
Een geneeskrachtige bron
De kerk is monumentaal, maar sober. Wanneer we de kerk naderen valt op dat ze tegen de rotswand werd aangebouwd. Op de voorgevel prijkt een grote, veelkleurige mozaïek waarin we de jonge heilige herkennen aan de omzwachtelde linkervoet en zijn krukken, terwijl hij door Christus wordt gezegend.
Binnenin de kerk merken we meteen dat dat de eenvoudige dorpsjongen Nunzio nog altijd een belangrijke rol speelt in het leven van de gelovigen. Tegen een wand hangen immers honderden foto’s en gedenkplaatjes waarin de heilige wordt geprezen en bedankt voor verleende gunsten.
Links in de kerk staat een glazen kist waarin een doodsbeeld van de jonge Nunzio te zien is. Hierin worden enkele relieken bewaard. Zijn lichaam zelf wordt vereerd in de Chiesa di San Domenico Soriano in Napels.
Voorbij het altaar bereiken we een grote ruimte die tegen een rotswand is aangebouwd. We horen er het zachte klateren van een waterbron. Het gaat om dezelfde bron waar ooit de jonge Nunzio zijn wonde ging verzorgen. Eromheen is een waterbekken gebouwd in de vorm van een schip. Bedevaarders schrijven aan het water geneeskrachtige eigenschappen toe. Wie dat wil, kan er een bekertje vullen en zich zo verbonden voelen met de heilige Nunzio.
Terug buiten merken we iets op dat eerst aan onze aandacht was ontsnapt. Boven ons, tegen de bergflank, zien we de restanten van het oude Pescosansonesco. Daar stond ooit de smidse waar de jonge wees zijn vreselijke lot stil en minzaam heeft gedragen. Het oude dorp werd, net als Corvara dat we eerder die namiddag bezochten, zwaar geteisterd door de verwoestende aardbeving in 1933. Sindsdien ligt het er verlaten bij. Eén keer per jaar, op de vooravond van 5 mei, vormt het verlaten dorpje nog het decor van een bedevaart met fakkels ter gelegenheid van de sterfdag van Nunzio Sulprizio.
Andere bezienswaardigheden in Abruzzo: zie https://www.cosiddetto.be/abruzzo/
Ciao! Wij zijn Carl Buyck en Franka Verhoeyen, initiatiefnemers van Cosiddetto. Via deze blog delen wij onze passie voor Italië en al het moois dat dit bijzondere land te bieden heeft. Als je dit artikel leuk of interessant vindt, deel het dan gerust met jouw vrienden of kennissen. Je doet er ons een groot plezier mee. Grazie mille!
Reacties