Wie ooit al eens op een eiland aankwam en onmiddellijk voelde dat die plek een eigen ziel had, zal dat gevoel gegarandeerd herbeleven in de roman De zee zal me troosten (originele titel: Malanima), van Rosita Manuguerra. In haar debuutroman neemt de schrijfster de lezer mee naar Favignana, een klein eiland voor de westkust van Sicilië dat met zijn ruige schoonheid het decor vormt voor een aangrijpend verhaal.
Centraal in dat verhaal staat Mia, een meisje dat opgroeit met een onbestemd gevoel dat moeilijk te vertalen valt: malanima. Het is de pijn die eilandbewoners voelen wanneer ze moeten kiezen tussen blijven en vertrekken. Tussen trouw blijven aan hun afkomst of hun toekomst elders zoeken, weg van de vertrouwde maar beklemmende wereld waar ze opgroeiden. Die spanning loopt als een onzichtbare stroom door het hele boek. Wanneer Marina, een meisje van het vasteland, op het eiland arriveert, raakt het zorgvuldig bewaakte evenwicht in Mia’s leven verstoord. De intrigerende Marina trekt aan en stoot af, verrijkt en vernielt. Het lot van de twee meisjes raakt onherroepelijk verweven.
Wat deze roman bijzonder maakt, is dat Manuguerra van een zeer lokaal en herkenbaar verhaal iets universeels weet te maken. De dilemma’s waarmee de twee meisjes, Mia en Marina, worden geconfronteerd, zijn dilemma’s waar we allemaal wel eens kampen: vertrekken of blijven? Avontuur of zekerheid? Trouw blijven aan tradities of open staan voor verandering?
“De processie slingerde zich de godganse dag als een slang door de straten van het eiland, toverde uit alle hoeken en gaten en vanachter de gesloten luiken mensen tevoorschijn die zich de rest van het jaar nooit lieten zien, zodat je je ging afvragen hoeveel mensen er daadwerkelijk op het eiland woonden.”
De Italiaanse pers noemde het boek terecht een coming-of-age-roman die verschillende generaties met elkaar verbindt. Niet alleen de levens van Mia en Marina krijgen aandacht; ook de keuzes van hun moeders werpen lange schaduwen vooruit. Het verleden is op Favignana immers nooit voorbij. Het leeft voort in stiltes, familiegeheimen en onuitgesproken verwachtingen.
Manuguerra kent het eiland Favignana van binnenuit en dat merk je. Wat ze beschrijft is geen toeristische prentkaart, maar een gemeenschap met eigen rituelen, ongeschreven regels en diep verankerde herinneringen. Het eiland wordt een personage op zich: tegelijkertijd beschermend en beklemmend. Zoals de zee mensen verbindt met het vasteland en de rest van de wereld, zo houdt ze hen ook gevangen.
De zee zal me troosten is dan ook geen sentimentele lofzang op het eilandleven. De auteur laat ook de schaduwzijde zien: de beperkte mogelijkheden, de sociale controle en het gevoel dat sommige dromen simpelweg te groot zijn voor een kleine plek.
De zee zal me troosten, Rosita Manuguerra. Uitgeverij Meulenhoff, 256 pagina’s. Te verkrijgen bij de lokale boekhandel of via deze link bij bol.com.
Ciao! Wij zijn Carl Buyck en Franka Verhoeyen, initiatiefnemers van Cosiddetto. Via deze blog delen wij onze passie voor Italië en al het moois dat dit bijzondere land te bieden heeft. Als je dit artikel leuk of interessant vindt, deel het dan gerust met jouw vrienden of kennissen. Je doet er ons een groot plezier mee. Grazie mille!
Reacties